## 4 iulii 2026

## Sabbatum, Tempus per annum, Hebdomada 13
Hebdomada 1 Psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Summæ Deus cleméntiæ

mundíque factor máchinæ,

qui trinus almo númine

unúsque firmas ómnia.

Nostros piis cum cánticis

fletus benígne súscipe,

quo corde puro sórdibus

te perfruámur lárgius.

Lumbos adúre cóngruis

tu caritátis ígnibus,

accíncti ut adsint pérpetim

tuísque prompti advéntibus.

Ut, quique horas nóctium

nunc concinéndo rúmpimus,

donis beátæ pátriæ

ditémur omnes áffatim.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Auctor perénnis glóriæ,

qui septifórmis grátiæ

das Spíritum credéntibus,

assíste mitis ómnibus.

Expélle morbos córporum,

mentis repélle scándalum,

exscínde vires críminum,

fuga dolóres córdium.

Serénas mentes éffice,

opus honéstum pérfice,

preces orántum áccipe,

vitam perénnem tríbue.

Septem diérum cúrsibus

nunc tempus omne dúcitur;

octávus ille últimus

dies erit iudícii,

In quo, Redémptor, quǽsumus,

ne nos in ira árguas,

sed a sinístra líbera,

ad déxteram nos cólloca,

Ut, cum preces suscéperis

clemens tuárum plébium,

reddámus omnes glóriam

trino Deo per sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.

Psalmus 130 (131)
Quasi parvuli fiducia in Domino collocata
Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).

Dómine, non est exaltátum cor meum, *

neque eláti sunt óculi mei;

neque ambulávi in magnis, *

neque in mirabílibus super me.

Vere pacátam et quiétam *

feci ánimam meam;

sicut ablactátus in sinu matris suæ, *

sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.

Speret Israel in Dómino *

ex hoc nunc et usque in sǽculum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.

Ant. 2 Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.

Psalmus 131 (132)
Divina promissa domui David data
Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).
I

Meménto, Dómine, David *

et omnis mansuetúdinis eius,

quia iurávit Dómino, *

votum vovit Poténti Iacob:

« Non introíbo in tabernáculum domus meæ, *

non ascéndam in lectum strati mei,

non dabo somnum óculis meis *

et pálpebris meis dormitatiónem,

donec invéniam locum Dómino, *

tabernáculum Poténti Iacob ».

Ecce audívimus eam esse in Ephratha, *

invénimus eam in campis Iaar.

Ingrediámur in tabernáculum eius, *

adorémus ad scabéllum pedum eius.

Surge, Dómine, in réquiem tuam, *

tu et arca fortitúdinis tuæ.

Sacerdótes tui induántur iustítiam, *

et sancti tui exsúltent.

Propter David servum tuum *

non avértas fáciem christi tui.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.

Ant. 3 Iurávit Dóminus David veritátem: firmávit regnum eius in ætérnum.

II

Iurávit Dóminus David veritátem *

et non recédet ab ea:

« De fructu ventris tui *

ponam super sedem tuam.

Si custodíerint fílii tui testaméntum meum *

et testimónia mea, quæ docébo eos,

fílii eórum usque in sǽculum *

sedébunt super sedem tuam ».

Quóniam elégit Dóminus Sion, *

desiderávit eam in habitatiónem sibi:

« Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; *

hic habitábo, quóniam desiderávi eam.

Cibária eius benedícens benedícam, *

páuperes eius saturábo pánibus.

Sacerdótes eius índuam salutári, *

et sancti eius exsultatióne exsultábunt.

Illic germináre fáciam cornu David, *

parábo lucérnam christo meo.

Inimícos eius índuam confusióne, *

super ipsum autem efflorébit diadéma eius ».

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Iurávit Dóminus David veritátem: firmávit regnum eius in ætérnum.

Veníte, et vidéte ópera Dómini.

Qui pósuit prodígia super terram.

LECTIO PRIOR

De libro secúndo Samuélis

11, 1-17. 26-27

De peccato David

Factum est verténte anno, eo témpore, quo solent reges ad bella procédere, misit David Ioab et servos suos cum eo et univérsum Israel, et vastavérunt fílios Ammon et obsedérunt Rabba; David autem remánsit in Ierúsalem.

Et factum est véspere, ut súrgeret David de strato suo et deambuláret in solário domus régiæ. Vidítque de solário mulíerem se lavántem; erat autem múlier pulchra valde. Misit ergo rex et requisívit quæ esset múlier; nuntiatúmque ei est quod ipsa esset Bethsabée fília Elíam uxor Uríæ Hetthǽi. Missis ítaque David núntiis, tulit eam; quæ cum ingréssa esset ad illum, dormívit cum ea, quæ se sanctificáverat ab immundítia sua. Et revérsa est domum suam; cum autem concepísset, mittens nuntiávit David et ait: « Concépi ».

Misit autem David ad Ioab dicens: « Mitte ad me Uríam Hetthǽum ». Misítque Ioab Uríam ad David, et venit Urías ad David. Quæsivítque David quam recte ágeret Ioab et pópulus, et quómodo administrarétur bellum; et dixit David ad Uríam: « Descénde in domum tuam et lava pedes tuos ». Et egréssus est Urías de domo regis; secutúsque est eum cibus régius. Dormívit autem Urías ante portam domus régiæ cum áliis servis dómini sui et non descéndit ad domum suam.

Nuntiatúmque est David a dicéntibus: « Non ivit Urías ad domum suam ». Et ait David ad Uríam: « Numquid non de via venísti? Quare non descendísti ad domum tuam? ». Et ait Urías ad David: « Arca et Israel et Iuda hábitant in papiliónibus, et dóminus meus Ioab et servi dómini mei super fáciem terræ manent; et ego ingrédiar domum meam, ut cómedam et bibam et dórmiam cum uxóre mea? Per salútem tuam et per salútem ánimæ tuæ, non fáciam rem hanc! ». Ait ergo David ad Uríam: « Mane hic étiam hódie, et cras dimíttam te ». Mansit Urías in Ierúsalem die illa et áltera. Vocávit enim eum David, ut coméderet coram se et bíberet, et inebriávit eum. Qui egréssus véspere dormívit in strato suo cum servis dómini sui et in domum suam non descéndit.

Factum est ergo mane, et scripsit David epístulam ad Ioab misítque per manum Uríæ scribens in epístula: « Pónite Uríam in prima ácie, ubi fortíssimum est prœ́lium, et recédite ab eo, ut percússus intéreat ». Igitur cum Ioab obsidéret urbem, pósuit Uríam in loco, quo sciébat viros esse fortíssimos. Egressíque viri de civitáte bellábant advérsum Ioab; et cecidérunt de pópulo, de servis David, et mórtuus est étiam Urías Hetthǽus.

Audívit autem uxor Uríæ quod mórtuus esset Urías vir suus et planxit eum. Transactóque luctu, misit David et introdúxit eam domum suam, et facta est ei uxor peperítque ei fílium. Et displícuit, quod fécerat David, coram Dómino.

RESPONSORIUM

2 Sam 12, 9; Ex 20, 2. 13. 14

Uríam Hetthǽum percussísti gládio et uxórem illíus accepísti in uxórem tibi. * Quare ergo contempsísti verbum Dómini, ut fáceres malum in conspéctu eius?

Ego sum Dóminus Deus tuus, qui edúxi te de terra Ægýpti. Non occídes, non mœcháberis. * Quare ergo contempsísti verbum Dómini, ut fáceres malum in conspéctu eius?

LECTIO ALTERA

Ex Catechésibus sancti Cyrílli Hierosolymitáni epíscopi

(Cat. 1, 2-3. 5-6: PG 33, 371. 375-378)

Confitere in tempore acceptabili

Si quis hic est peccáti servus, parátus sit per fidem ad ingénuam adoptiónis filiórum regeneratiónem; et depósita peccatórum servitúte péssima, ac felicíssimam Dómini servitútem consecútus, regni cæléstis hereditáte potiúnda dignus censeátur. Exúite per confessiónem véterem hóminem qui corrúmpitur secúndum desidéria erróris, ut induátis novum qui renovátur secúndum agnitiónem eius qui creávit illum. Arrhabónem Spíritus Sancti acquírite per fidem, ut possítis in ætérnas récipi mansiónes. Accédite ad mýsticum signáculum, ut ab hero favorabíliter agnósci possítis. Sancto ac ratióne prǽdito Christi gregi accenseámini, ut olim ad déxteram eius segregáti, parátam vobis vitam hereditáte consequámini.

Quibus enim adhuc peccatórum aspéritas in villósæ cutis modum adhæréscit, illi a sinístris consístent, eo quod ad grátiam Dei, quæ in lavácri regeneratióne per Christum datur, non accésserint. Regeneratiónem porro non córporum dico, sed spiritálem ánimæ iterátam nativitátem. Córpora enim per visíbiles paréntes generántur, ánimæ vero regenerántur per fidem; nam Spíritus ubi vult spirat. Tumque si dignus efficiáre, licébit tibi audíre: Bene, serve bone et fidélis; cum vidélicet nullam habens in consciéntia simulatiónis impuritátem fúeris deprehénsus.

Si enim quíspiam ex his, qui adsunt, grátiam Dei tentáre se sperat, se ipse fallit, et virtútem rerum ignórat. Sincéram et fuci expértem, o homo, ánimam habe, propter eum qui scrutátur corda et renes.

Tempus præsens est tempus confessiónis. Confitére quæ perpetrásti, sive verbo sive ópere, sive nocte sive die. Confitére in témpore acceptábili, et in die salútis súscipe cæléstem thesáurum.

Munda vas tuum, ut grátiam cápiat abundantiórem; remíssio enim peccatórum ex æquo datur ómnibus, communicátio vero Spíritus Sancti, secúndum proportiónem uniuscuiúsque fídei concéditur. Si parum laboráveris, parum accípies; si vero multa operátus fúeris, multa erit merces. Tibi ipsi curris, tibi conveniéntia próspice.

Si quid contra quemquam habes, remítte. Accédis, ut véniam peccatórum accípias: necésse est et te ei qui peccávit condonáre.

RESPONSORIUM

Prov 28, 13; 1 Io 1, 9

Qui abscóndit scélera sua, non prosperábit; * Qui conféssus fúerit et relíquerit ea, misericórdiam consequétur.

Si confiteámur peccáta nostra, fidélis est Deus et iustus, ut remíttat nobis peccáta. * Qui conféssus fúerit et relíquerit ea, misericórdiam consequétur.

ORATIO

Orémus.

Deus, qui, per adoptiónem grátiæ, lucis nos esse fílios voluísti, præsta, quǽsumus, ut errórum non involvámur ténebris, sed in splendóre veritátis semper maneámus conspícui. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2026 J. Vidéky