## 1 maii 2026

## S. Ioseph Opificis
memoria ad libitum

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

Te, pater Ioseph, ópifex colénde,

Názaræ felix látitans in umbra,

vócibus lætis humilíque cuncti

corde canámus.

Régiam stirpem tenuémque victum

mente fers æqua tacitúsque portas,

sacra dum multo mánuum labóre

pígnora nutris.

O faber, sanctum spéculum fabrórum,

quanta das plebi documénta vitæ,

ut labor sudans ut et officína

sanctificétur.

Qui carent escis, míseros fovéto;

témpera effrénos perimásque lites;

mýsticus Christus pátriæ sub umbræ

tégmine crescat.

Qui Deus trinus simul unus exstas,

qui pater cunctis opiféxque rerum,

fac patrem Ioseph imitémur actu,

morte imitémur. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Patres nostri narravérunt nobis virtútes Dómini et mirabília eius quæ fecit, allelúia.

Psalmus 77 (78), 1-39
Domini bonitas et populi infidelitas in historia salutis
Hæc figuræ fuerunt nostræ (1 Cor 10, 6).
I

Atténdite, pópule meus, doctrínam meam; *

inclináte aurem vestram in verba oris mei.

Apériam in parábolis os meum, *

éloquar arcána ætátis antíquæ.

Quanta audívimus et cognóvimus ea, †

et patres nostri narravérunt nobis, *

non occultábimus a fíliis eórum,

generatióni álteri narrántes laudes Dómini et virtútes eius *

et mirabília eius, quæ fecit.

Constítuit testimónium in Iacob *

et legem pósuit in Israel;

quanta mandáverat pátribus nostris †

nota fácere ea fíliis suis, *

ut cognóscat generátio áltera, fílii, qui nascéntur.

Exsúrgent et narrábunt fíliis suis, *

ut ponant in Deo spem suam

et non obliviscántur óperum Dei *

et mandáta eius custódiant.

Ne fiant sicut patres eórum, *

generátio rebéllis et exásperans;

generátio, quæ non firmávit cor suum, *

et non fuit fidélis Deo spíritus eius.

Fílii Ephraim, intendéntes et mitténtes arcum, *

convérsi sunt in die belli.

Non custodiérunt testaméntum Dei *

et in lege eius renuérunt ambuláre.

Et oblíti sunt factórum eius *

et mirabílium eius, quæ osténdit eis.

Coram pátribus eórum fecit mirabília *

in terra Ægýpti, in campo Táneos.

Scidit mare et perdúxit eos, *

et státuit aquas quasi in utre.

Et dedúxit eos in nube per diem *

et per totam noctem in illuminatióne ignis.

Scidit petram in erémo *

et adaquávit eos velut abýssus multa.

Et edúxit rívulos de petra *

et dedúxit tamquam flúmina aquas.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Patres nostri narravérunt nobis virtútes Dómini et mirabília eius quæ fecit, allelúia.

Ant. 2 Fílii Israel manducavérunt manna et bibébant de spiritáli, consequénte eos, petra, allelúia.

II

Et apposuérunt adhuc peccáre ei, *

in iram excitavérunt Excélsum in inaquóso.

Et tentavérunt Deum in córdibus suis, *

peténtes escas animábus suis;

et contra Deum locúti sunt, *

dixérunt: « Numquid póterit Deus paráre mensam in desérto? ».

Ecce percússit petram, et fluxérunt aquæ, *

et torréntes inundavérunt.

« Numquid et panem póterit dare *

aut paráre carnes pópulo suo? ».

Ideo audívit Dóminus et exársit, †

et ignis accénsus est in Iacob, *

et ira ascéndit in Israel.

Quia non credidérunt in Deo, *

nec speravérunt in salutári eius.

Verúmtamen mandávit núbibus désuper *

et iánuas cæli apéruit;

et pluit illis manna ad manducándum *

et panem cæli dedit eis:

panem angelórum manducávit homo; *

cibária misit eis ad abundántiam.

Excitávit austrum in cælo, *

et indúxit in virtúte sua áfricum;

et pluit super eos sicut púlverem carnes *

et sicut arénam maris volatília pennáta:

et cecidérunt in médio castrórum eórum, *

circa tabernácula eórum.

Et manducavérunt et saturáti sunt nimis, *

et desidérium eórum áttulit eis.

Nondum recésserant a desidério suo, *

adhuc escæ eórum erant in ore ipsórum,

et ira Dei ascéndit super eos, †

et occídit pingues eórum *

et eléctos Israel prostrávit.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Fílii Israel manducavérunt manna et bibébant de spiritáli, consequénte eos, petra, allelúia.

Ant. 3 Rememoráti sunt quia Deus adiútor et redémptor eórum est, allelúia.

III

In ómnibus his peccavérunt adhuc *

et non credidérunt in mirabílibus eius;.

et consúmpsit in hálitu dies eórum *

et annos eórum cum festinatióne.

Cum occíderet eos, quærébant eum *

et convérsi veniébant dilúculo ad eum;

et rememoráti sunt quia Deus adiútor est eórum *

et Deus Excélsus redémptor eórum est.

Et suasérunt ei in ore suo *

et lingua sua mentíti sunt ei;

cor autem eórum non erat rectum cum eo, *

nec fidéles erant in testaménto eius.

Ipse autem est miséricors *

et propitiátur iniquitáti et non dispérdit.

Sæpe avértit iram suam *

et non accéndit omnem furórem suum.

Et recordátus est quia caro sunt, *

spíritus vadens et non rédiens.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Rememoráti sunt quia Deus adiútor et redémptor eórum est, allelúia.

In resurrectióne tua, Christe, allelúia.

Cæli et terra læténtur, allelúia.

LECTIO PRIOR

De libro Apocalýpsis

17, 1-18

Babylon magna

Ego Ioánnes vidi, et venit unus de septem ángelis, qui habébant septem phíalas, et locútus est mecum dicens: « Veni, osténdam tibi damnatiónem meretrícis magnæ, quæ sedet super aquas multas, cum qua fornicáti sunt reges terræ, et inebriáti sunt, qui inhábitant terram, de vino prostitutiónis eius ». Et ábstulit me in desértum in spíritu. Et vidi mulíerem sedéntem super béstiam coccíneam, plenam nomínibus blasphémiæ, habéntem cápita septem et córnua decem. Et múlier erat circúmdata púrpura et cóccino et inauráta auro et lápide pretióso et margarítis, habens póculum áureum in manu sua plenum abominatiónibus et immundítiis fornicatiónis eius, et in fronte eius nomen scriptum, mystérium: « Bábylon magna, mater fornicatiónum et abominatiónum terræ ».

Et vidi mulíerem ébriam de sánguine sanctórum et de sánguine mártyrum Iesu. Et mirátus sum, cum vidíssem illam, admiratióne magna. Et dixit mihi ángelus: « Quare miráris? Ego tibi dicam mystérium mulíeris et béstiæ, quæ portat eam, quæ habet cápita septem et decem córnua: béstia, quam vidísti, fuit et non est, et ascensúra est de abýsso et in intéritum ibit. Et mirabúntur inhabitántes terram, quorum non sunt scripta nómina in libro vitæ a constitutióne mundi, vidéntes béstiam, quia erat et non est et áderit. Hic est sensus, qui habet sapiéntiam. Septem cápita septem montes sunt, super quos múlier sedet. Et reges septem sunt: quinque cecidérunt, unus est, álius nondum venit et, cum vénerit, opórtet illum breve tempus manére. Et béstia, quæ erat et non est, et is octávus est et de septem est et in intéritum vadit. Et decem córnua, quæ vidísti, decem reges sunt, qui regnum nondum accepérunt, sed potestátem tamquam reges una hora accípiunt cum béstia. Hi unum consílium habent et virtútem et potestátem suam béstiæ tradunt. Hi cum Agno pugnábunt, et Agnus vincet illos, quóniam Dóminus dominórum est et Rex regum, et qui cum illo sunt vocáti et elécti et fidéles ».

Et dicit mihi: « Aquæ, quas vidísti, ubi méretrix sedet, pópuli et turbæ sunt et gentes et linguæ. Et decem córnua, quæ vidísti, et béstia, hi ódient fornicáriam et desolátam fácient illam et nudam, et carnes eius manducábunt et ipsam igne concremábunt; Deus enim dedit in corda eórum, ut fáciant, quod illi plácitum est, et fáciant unum consílium et dent regnum suum béstiæ, donec consumméntur verba Dei. Et múlier, quam vidísti, est cívitas magna, quæ habet regnum super reges terræ ».

RESPONSORIUM

Ap 17, 14; 6, 2

Reges terræ cum Agno pugnábunt, et Agnus vincet illos; * Quóniam Dóminus dominórum est et Rex regum, allelúia.

Data est ei coróna, et exívit vincens et ut vínceret. * Quóniam Dóminus dominórum est et Rex regum, allelúia.

LECTIO ALTERA

Ex Constitutióne pastoráli Gáudium et spes Concílii Vaticáni secúndi de Ecclésia in mundo huius témporis

(Gaudium et spes, nn. 33-34)

De humana navitate in universo mundo

Suo labóre atque ingénio homo suam vitam ámplius evólvere semper conátus est; hódie autem, præsértim ope sciéntiæ et artis téchnicæ, suum domínium in univérsam fere natúram dilatávit ac iúgiter dilátat, et adiuvántibus imprímis auctis inter natiónes multímodi commércii médiis, família humána paulátim tamquam unam in univérso mundo communitátem sese agnóscit atque constítuit. Quo fit, ut multa bona, quæ olim homo a supérnis víribus præsértim exspectábat, hódie iam própria indústria sibi procúret.

Coram imménso hoc conámine, quod totum humánum genus iam pervádit, multæ exsúrgunt inter hómines interrogatiónes. Quinam est illíus operositátis sensus et valor? Quómodo ómnibus his rebus uténdum est? Ad quem finem assequéndum nisus sive singulórum sive societátum tendunt?

Ecclésia, quæ depósitum verbi Dei custódit, ex quo princípia in órdine religióso et moráli hauriúntur, quin semper de síngulis quæstiónibus respónsum in promptu hábeat, lumen revelatiónis cum ómnium perítia coniúngere cupit, ut iter illuminétur, quod humánitas nuper ingréssa est.

Hoc credéntibus ratum est, navitátem humánam individuálem et collectívam, seu ingens illud conámen, quo hómines decúrsu sæculórum suæ vitæ condiciónes in mélius mutáre sátagunt, in seípso considerátum, Dei propósito respondére.

Homo enim, ad imáginem Dei creátus, mandátum accépit, ut, terram cum ómnibus quæ in ea continéntur sibi subíciens, mundum in iustítia et sanctitáte régeret, utque, Deum ómnium creatórem agnóscens, seípsum ac rerum universitátem ad ipsum reférret, ita ut rebus ómnibus hómini subiéctis, admirábile sit nomen Dei in univérsa terra.

Quod étiam ópera pénitus cotidiána réspicit. Viri namque et mulíeres, qui, dum vitæ sustentatiónem sibi et famíliæ cómparant, navitátes suas ita exércent ut societáti opportúne minístrent, iure existimáre possunt se suo labóre opus Creatóris evólvere, cómmodis fratrum suórum consulére, et ad consílium divínum in história adimpléndum personáli indústria conférre.

Christiáni ítaque, nedum arbitréntur ópera, quæ hómines suo ingénio et virtúte peperérunt, Dei poténtiæ oppóni, creaturámque rationálem quasi ǽmulam Creatóris exsístere, pótius persuásum habent humáni géneris victórias signum esse magnitúdinis Dei et fructus ineffábilis ipsíus consílii.

Quo magis vero hóminum poténtia crescit, eo látius ipsórum responsabílitas, sive singulórum sive communitátum, exténditur.

Unde appáret christiáno núntio hómines ab exstruéndo mundo non avérti, nec ad bonum sui simílium neglegéndum impélli, sed pótius offício hæc operándi árctius obstríngi.

RESPONSORIUM

Cf. Gen 2, 15

Pósuit Dóminus Deus hóminem quem formáverat, in paradíso Eden, * Ut operarétur et custodíret illum, allelúia.

Hæc erat condício hóminis ab inítio. * Ut operarétur et custodíret illum, allelúia.

ORATIO

Orémus.

Rerum cónditor, Deus, qui legem labóris humáno géneri statuísti, concéde propítius, ut, sancti Ioseph exémplo et patrocínio, ópera perficiámus quæ prǽcipis, et prǽmia consequámur quæ promíttis. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2026 J. Vidéky