Dómine, exáudi oratiónem meam, †

áuribus pércipe obsecratiónem meam
in veritáte tua; *

exáudi me in tua iustítia.

Et non intres in iudícium cum servo tuo, *

quia non iustificábitur in conspéctu tuo
omnis vivens.

Quia persecútus est inimícus ánimam meam, †

contrívit in terra vitam meam, *

collocávit me in obscúris sicut mórtuos a sǽculo.

Et anxiátus est in me spíritus meus, *

in médio mei obríguit cor meum.

Memor fui diérum antiquórum, †

meditátus sum in ómnibus opéribus tuis, *

in factis mánuum tuárum recogitábam.

Expándi manus meas ad te, *

ánima mea sicut terra sine aqua tibi.

Velóciter exáudi me, Dómine; *

defécit spíritus meus.

Non abscóndas fáciem tuam a me, *

ne símilis fiam descendéntibus in lacum.

Audítam fac mihi mane
misericórdiam tuam, *

quia in te sperávi.

Notam fac mihi viam, in qua ámbulem, *

quia ad te levávi ánimam meam.

Eripe me de inimícis meis, *

Dómine, ad te confúgi.

Doce me fácere voluntátem tuam, *

quia Deus meus es tu.

Spíritus tuus bonus dedúcet me in terram rectam; *

propter nomen tuum, Dómine, vivificábis me.

In iustítia tua *

edúces de tribulatióne ánimam meam.

Is 66, 10-14a

Lætámini cum Ierúsalem et exsultáte in ea, *

omnes, qui dilígitis eam;

gaudéte cum ea gáudio, *

univérsi, qui lugebátis super eam,

ut sugátis et repleámini *

ab úbere consolatiónis eius,

ut mulgeátis et delíciis affluátis *

ex ubéribus glóriæ eius.

Quia hæc dicit Dóminus: †

« Ecce ego dírigam ad eam quasi flúvium pacem, *

et quasi torréntem inundántem glóriam géntium.

Sugétis, in ulnis portabímini, *

et super génua blandiéntur vobis.

Quómodo si quem mater consolátur, †

ita ego consolábor vos; *

et in Ierúsalem consolabímini.

Vidébitis, et gaudébit cor vestrum, *

et ossa vestra quasi herba germinábunt ».

Laudáte Dóminum,
quóniam bonum est psállere Deo nostro, *

quóniam iucúndum est celebráre laudem.

Ædíficans Ierúsalem Dóminus, *

dispérsos Israélis congregábit.

Qui sanat contrítos corde *

et álligat plagas eórum;

qui númerat multitúdinem stellárum *

et ómnibus eis nómina vocat.

Magnus Dóminus noster et magnus virtúte, *

sapiéntiæ eius non est númerus.

Susténtat mansuétos Dóminus, *

humílians autem peccatóres usque ad terram.

Præcínite Dómino in confessióne, *

psállite Deo nostro in cíthara.

Qui óperit cælum núbibus *

et parat terræ plúviam.

Qui prodúcit in móntibus fenum *

et herbam servitúti hóminum.

Qui dat iuméntis escam ipsórum *

et pullis corvórum invocántibus eum.

Non in fortitúdine equi delectátur, *

nec in tíbiis viri beneplácitum est ei.

Beneplácitum est Dómino super timéntes eum *

et in eis, qui sperant super misericórdia eius.

Lc 1, 68-79

Benedíctus Dóminus Deus Israel, *

quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ

et eréxit cornu salútis nobis *

in domo David púeri sui,

sicut locútus est per os sanctórum, *

qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,

salútem ex inimícis nostris *

et de manu ómnium, qui odérunt nos;

ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris *

et memorári testaménti sui sancti,

iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, *

datúrum se nobis,

ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, *

serviámus illi

in sanctitáte et iustítia coram ipso *

ómnibus diébus nostris.

Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: *

præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,

ad dandam sciéntiam salútis plebi eius *

in remissiónem peccatórum eórum,

per víscera misericórdiæ Dei nostri, *

in quibus visitábit nos óriens ex alto,

illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent *

ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.