Miserére mei, Deus, *

secúndum misericórdiam tuam;

et secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum *

dele iniquitátem meam.

Amplius lava me ab iniquitáte mea *

et a peccáto meo munda me.

Quóniam iniquitátem meam ego cognósco, *

et peccátum meum contra me est semper.

Tibi, tibi soli peccávi *

et malum coram te feci,

ut iustus inveniáris in senténtia tua *

et æquus in iudício tuo.

Ecce enim in iniquitáte generátus sum, *

et in peccáto concépit me mater mea.

Ecce enim veritátem in corde dilexísti *

et in occúlto sapiéntiam manifestásti mihi.

Aspérges me hyssópo, et mundábor; *

lavábis me, et super nivem dealbábor.

Audíre me fácies gáudium et lætítiam, *

et exsultábunt ossa, quæ contrivísti.

Avérte fáciem tuam a peccátis meis *

et omnes iniquitátes meas dele.

Cor mundum crea in me, Deus, *

et spíritum firmum ínnova in viscéribus meis.

Ne proícias me a fácie tua *

et spíritum sanctum tuum ne áuferas a me.

Redde mihi lætítiam salutáris tui *

et spíritu promptíssimo confírma me.

Docébo iníquos vias tuas, *

et ímpii ad te converténtur.

Líbera me de sanguínibus, Deus, Deus salútis meæ, *

et exsultábit lingua mea iustítiam tuam.

Dómine, lábia mea apéries, *

et os meum annuntiábit laudem tuam.

Non enim sacrifício delectáris, *

holocáustum, si ófferam, non placébit.

Sacrifícium Deo spíritus contribulátus, *

cor contrítum et humiliátum,
Deus, non despícies.

Benígne fac, Dómine, in bona voluntáte tua Sion, *

ut ædificéntur muri Ierúsalem.

Tunc acceptábis sacrifícium iustítiæ,
oblatiónes et holocáusta; *

tunc impónent super altáre tuum vítulos.

Tob 13, 8-11. 13. 14ab. 15-16ab

Benedícite Dóminum, omnes elécti, *

et omnes laudáte maiestátem illíus.

Agite dies lætítiæ *

et confitémini illi.

Ierúsalem, cívitas sancta, *

flagellábit te in opéribus mánuum tuárum.

Confitére Dómino in bono ópere *

et bénedic regem sæculórum,

ut íterum tabernáculum tuum ædificétur in te
cum gáudio *

et lætos fáciat in te omnes captívos

et díligat in te omnes míseros *

in ómnia sǽcula sæculórum.

Lux spléndida fulgébit *

in ómnibus fínibus terræ;

natiónes multæ vénient tibi ex longínquo †

et a novíssimis pártibus terræ
ad nomen sanctum tuum *

et múnera sua in mánibus suis habéntes regi cæli.

Generatiónes generatiónum dabunt in te lætítiam, *

et nomen eléctæ erit in sǽcula sæculórum.

Tunc gaude et lætáre in fíliis iustórum, †

quóniam omnes colligéntur *

et benedícent Dómino ætérno.

Felíces, qui díligunt te, *

et felíces, qui gaudébunt in pace tua.

Anima mea, bénedic Dómino regi magno, *

quia in Ierúsalem civitáte ædificábitur

domus illíus *

in ómnia sǽcula.

Lauda, Ierúsalem, Dóminum; *

colláuda Deum tuum, Sion.

Quóniam confortávit seras portárum tuárum, *

benedíxit fíliis tuis in te.

Qui ponit fines tuos pacem *

et ádipe fruménti sátiat te.

Qui emíttit elóquium suum terræ, *

velóciter currit verbum eius.

Qui dat nivem sicut lanam, *

pruínam sicut cínerem spargit.

Mittit crystállum suam sicut buccéllas; *

ante fáciem frígoris eius quis sustinébit?

Emíttet verbum suum et liquefáciet ea, *

flabit spíritus eius, et fluent aquæ.

Qui annúntiat verbum suum Iacob, *

iustítias et iudícia sua Israel.

Non fecit táliter omni natióni, *

et iudícia sua non manifestávit eis.

Lc 1, 68-79

Benedíctus Dóminus Deus Israel, *

quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ

et eréxit cornu salútis nobis *

in domo David púeri sui,

sicut locútus est per os sanctórum, *

qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,

salútem ex inimícis nostris *

et de manu ómnium, qui odérunt nos;

ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris *

et memorári testaménti sui sancti,

iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, *

datúrum se nobis,

ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, *

serviámus illi

in sanctitáte et iustítia coram ipso *

ómnibus diébus nostris.

Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: *

præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,

ad dandam sciéntiam salútis plebi eius *

in remissiónem peccatórum eórum,

per víscera misericórdiæ Dei nostri, *

in quibus visitábit nos óriens ex alto,

illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent *

ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.