Quemádmodum desíderat cervus
ad fontes aquárum, *

ita desíderat ánima mea ad te, Deus.

Sitívit ánima mea ad Deum, Deum vivum; *

quando véniam et apparébo ante fáciem Dei?

Fuérunt mihi lácrimæ meæ panis die ac nocte, *

dum dícitur mihi cotídie: « Ubi est Deus tuus? ».

Hæc recordátus sum et effúdi in me
ánimam meam; †

quóniam transíbam in locum
tabernáculi admirábilis *

usque ad domum Dei,

in voce exsultatiónis et confessiónis, *

multitúdinis festa celebrántis.

Quare tristis es, ánima mea, *

et quare conturbáris in me?

Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi, *

salutáre vultus mei et Deus meus.

In meípso ánima mea contristáta est; †

proptérea memor ero tui *

de terra Iordánis et Hermónim,
de monte Misar.

Abýssus abýssum ínvocat
in voce cataractárum tuárum; *

omnes gúrgites tui et fluctus tui
super me transiérunt.

In die mandávit Dóminus misericórdiam suam, †

et nocte cánticum eius apud me est: *

orátio ad Deum vitæ meæ.

Dicam Deo: *

« Suscéptor meus es.

Quare oblítus es mei, †

et quare contristátus incédo, *

dum afflígit me inimícus? ».

Dum confringúntur ossa mea, †

exprobravérunt mihi, qui tríbulant me, *

dum dicunt mihi cotídie: « Ubi est Deus tuus? ».

Quare tristis es, ánima mea, *

et quare conturbáris in me?

Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi, *

salutáre vultus mei et Deus meus.

Sir 36, 1-7. 13-16

Miserére nostri, Deus ómnium, et réspice nos *

et osténde nobis lucem miseratiónum tuárum;

et immítte timórem tuum super gentes, *

quæ non exquisiérunt te,

ut cognóscant quia non est Deus nisi tu, *

et enárrent magnália tua.

Alleva manum tuam super gentes aliénas, *

ut vídeant poténtiam tuam.

Sicut enim in conspéctu eórum
sanctificátus es in nobis, *

sic in conspéctu nostro magnificáberis in eis,

ut cognóscant, sicut et nos cognóvimus, *

quóniam non est Deus præter te, Dómine.

Innova signa et ítera mirabília, *

glorífica manum et firma bráchium dextrum.

Cóngrega omnes tribus Iacob, *

et hereditábis eos sicut ab inítio.

Miserére plebi tuæ,
super quam invocátum est nomen tuum, *

et Israel, quem coæquásti primogénito tuo.

Miserére civitáti sanctificatiónis tuæ, *

Ierúsalem, loco requiéi tuæ.

Reple Sion maiestáte tua *

et glória tua templum tuum.

Cæli enárrant glóriam Dei, *

et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum.

Dies diéi erúctat verbum, *

et nox nocti índicat sciéntiam.

Non sunt loquélæ neque sermónes, *

quorum non intellegántur voces:

in omnem terram exívit sonus eórum *

et in fines orbis terræ verba eórum.

Soli pósuit tabernáculum in eis, †

et ipse tamquam sponsus procédens
de thálamo suo, *

exsultávit ut gigas ad curréndam viam.

A fínibus cælórum egréssio eius †

et occúrsus eius usque ad fines eórum, *

nec est, quod se abscóndat a calóre eius.

Lc 1, 68-79

Benedíctus Dóminus Deus Israel, *

quia visitávit et fecit redemptiónem plebi suæ

et eréxit cornu salútis nobis *

in domo David púeri sui,

sicut locútus est per os sanctórum, *

qui a sǽculo sunt, prophetárum eius,

salútem ex inimícis nostris *

et de manu ómnium, qui odérunt nos;

ad faciéndam misericórdiam cum pátribus nostris *

et memorári testaménti sui sancti,

iusiurándum, quod iurávit ad Abraham patrem nostrum, *

datúrum se nobis,

ut sine timóre, de manu inimicórum liberáti, *

serviámus illi

in sanctitáte et iustítia coram ipso *

ómnibus diébus nostris.

Et tu, puer, prophéta Altíssimi vocáberis: *

præíbis enim ante fáciem Dómini paráre vias eius,

ad dandam sciéntiam salútis plebi eius *

in remissiónem peccatórum eórum,

per víscera misericórdiæ Dei nostri, *

in quibus visitábit nos óriens ex alto,

illumináre his, qui in ténebris et in umbra mortis sedent *

ad dirigéndos pedes nostros in viam pacis.