Beátus, qui intéllegit de egéno, *

in die mala liberábit eum Dóminus.

Dóminus servábit eum et vivificábit eum †

et beátum fáciet eum in terra *

et non tradet eum in ánimam inimicórum eius.

Dóminus opem feret illi super lectum dolóris eius; *

univérsum stratum eius versábis
in infirmitáte eius.

Ego dixi: « Dómine, miserére mei; *

sana ánimam meam, quia peccávi tibi ».

Inimíci mei dixérunt mala mihi: *

« Quando moriétur, et períbit nomen eius? ».

Et si ingrediebátur, ut visitáret, vana loquebátur; †

cor eius congregábat iniquitátem sibi, *

egrediebátur foras et detrahébat.

Simul advérsum me susurrábant
omnes inimíci mei; *

advérsum me cogitábant mala mihi:

« Malefícium effúsum est in eo; *

et, qui decúmbit, non adíciet ut resúrgat ».

Sed et homo pacis meæ, in quo sperávi, *

qui edébat panem meum,
levávit contra me calcáneum.

Tu autem, Dómine, miserére mei *

et resúscita me, et retríbuam eis.

In hoc cognóvi quóniam voluísti me, *

quia non gaudébit inimícus meus super me;

me autem propter innocéntiam suscepísti *

et statuísti me in conspéctu tuo in ætérnum.

Benedíctus Dóminus Deus Israel *

a sǽculo et usque in sǽculum. Fiat, fiat.

Deus est nobis refúgium et virtus, *

adiutórium in tribulatiónibus invéntus est nimis.

Proptérea non timébimus, dum turbábitur terra, *

et transferéntur montes in cor maris.

Fremant et intuméscant aquæ eius, *

conturbéntur montes in elatióne eius.

Flúminis rivi lætíficant civitátem Dei, *

sancta tabernácula Altíssimi.

Deus in médio eius, non commovébitur; *

adiuvábit eam Deus mane dilúculo.

Fremuérunt gentes, commóta sunt regna; *

dedit vocem suam, liquefácta est terra.

Dóminus virtútum nobíscum, *

refúgium nobis Deus Iacob.

Veníte et vidéte ópera Dómini, *

quæ pósuit prodígia super terram.

Auferet bella usque ad finem terræ, †

arcum cónteret et confrínget arma *

et scuta combúret igne.

Vacáte et vidéte quóniam ego sum Deus: *

exaltábor in géntibus et exaltábor in terra.

Dóminus virtútum nobíscum, *

refúgium nobis Deus Iacob.

Ap 15, 3-4

Magna et mirabília ópera tua, *

Dómine Deus omnípotens;

iustæ et veræ viæ tuæ, *

Rex géntium!

Quis non timébit, Dómine, *

et glorificábit nomen tuum?

Quia solus Sanctus, †

quóniam omnes gentes vénient
et adorábunt in conspéctu tuo, *

quóniam iudícia tua manifestáta sunt.

Lc 1, 46-55

Magníficat *

ánima mea Dóminum,

et exsultávit spíritus meus *

in Deo salvatóre meo,

quia respéxit humilitátem ancíllæ suæ. *

Ecce enim ex hoc beátam me dicent omnes generatiónes,

quia fecit mihi magna, qui potens est, *

et sanctum nomen eius,

et misericórdia eius in progénies et progénies *

timéntibus eum.

Fecit poténtiam in bráchio suo, *

dispérsit supérbos mente cordis sui;

depósuit poténtes de sede *

et exaltávit húmiles;

esuriéntes implévit bonis *

et dívites dimísit inánes.

Suscépit Israel púerum suum, *

recordátus misericórdiæ,

sicut locútus est ad patres nostros, *

Abraham et sémini eius in sǽcula.