## 1 iunii 2026

## S. Iustini, martyris
memoria

Iustinus, philosophus et martyr, Flavia Neapoli (Nablus) in Samaria, initio sæculi II natus est ex familia ethnica. Ad fidem conversus, multa conscripsit pro religionis defensione; exstant vero tantum duæ Apologiæ et Dialogus cum Tryphone. Romæ scholam aperuit publicasque habuit disputationes. Cum sociis martyrium subiit tempore Marci Aurelii, circa annum 165.
Communia unius martyris – pro viro (delectum est in memoriis partes aliquas de feria sumere secundum Institutionem generalem de Liturgia horarum).

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri. Sicut erat. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Somno reféctis ártubus,

spreto cubíli, súrgimus:

nobis, Pater, canéntibus

adésse te depóscimus.

Te lingua primum cóncinat,

te mentis ardor ámbiat,

ut áctuum sequéntium

tu, sancte, sis exórdium.

Cedant tenébræ lúmini

et nox diúrno síderi,

ut culpa, quam nox íntulit,

lucis labáscat múnere.

Precámur idem súpplices

noxas ut omnes ámputes,

et ore te canéntium

laudéris in perpétuum.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Ætérna lux, divínitas,

in unitáte Trínitas,

te confitémur débiles,

te deprecámur súpplices.

Summum Paréntem crédimus

Natúmque Patris únicum,

et caritátis vínculum

qui iungit illos Spíritum.

O véritas, o cáritas,

o finis et felícitas,

speráre fac et crédere,

amáre fac et cónsequi.

Qui finis et exórdium

rerúmque fons es ómnium,

tu solus es solácium,

tu certa spes credéntium.

Qui cuncta solus éfficis

cunctísque solus súfficis,

tu sola lux es ómnibus

et prǽmium sperántibus.

Christum rogámus et Patrem,

Christi Patrísque Spíritum;

unum potens per ómnia,

fove precántes, Trínitas. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.

Psalmus 6
Homo afflictus Domini clementiam implorat
Nunc anima mea turbata est … Pater, salvifica me ex hora hac? (Io 12, 27).

Dómine, ne in furóre tuo árguas me, *

neque in ira tua corrípias me.

Miserére mei, Dómine, quóniam infírmus sum; *

sana me, Dómine,
quóniam conturbáta sunt ossa mea.

Et ánima mea turbáta est valde, *

sed tu, Dómine, úsquequo?

Convértere, Dómine, éripe ánimam meam; *

salvum me fac propter misericórdiam tuam.

Quóniam non est in morte, qui memor sit tui, *

in inférno autem quis confitébitur tibi?

Laborávi in gémitu meo, †

lavábam per síngulas noctes lectum meum; *

lácrimis meis stratum meum rigábam.

Turbátus est a mæróre óculus meus, *

inveterávi inter omnes inimícos meos.

Discédite a me omnes, qui operámini iniquitátem, *

quóniam exaudívit Dóminus vocem fletus mei.

Exaudívit Dóminus deprecatiónem meam, *

Dóminus oratiónem meam suscépit.

Erubéscant et conturbéntur veheménter
omnes inimíci mei; *

convertántur et erubéscant valde velóciter.

Ant. Salvum me fac, Dómine, propter misericórdiam tuam.

Ant. 2 Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.

Psalmus 9 A (9)
Gratiarum actio pro victoria
Iterum venturus est iudicare vivos et mortuos.
I

Confitébor tibi, Dómine, in toto corde meo, *

narrábo ómnia mirabília tua.

Lætábor et exsultábo in te, *

psallam nómini tuo, Altíssime.

Cum convertúntur inimíci mei retrórsum, *

infirmántur et péreunt a fácie tua.

Quóniam fecísti iudícium meum
et causam meam, *

sedísti super thronum, qui iúdicas iustítiam.

Increpásti gentes, perdidísti ímpium, *

nomen eórum delésti
in ætérnum et in sǽculum sǽculi.

Inimíci defecérunt,
solitúdines sempitérnæ factæ sunt; *

et civitátes destruxísti:
périit memória eórum cum ipsis.

Dóminus autem in ætérnum sedébit, *

parávit in iudícium thronum suum

et ipse iudicábit orbem terræ in iustítia, *

iudicábit pópulos in æquitáte.

Et erit Dóminus refúgium opprésso, *

refúgium in opportunitátibus, in tribulatióne.

Et sperent in te, qui novérunt nomen tuum, *

quóniam non dereliquísti quæréntes te, Dómine.

Ant. Factus est Dóminus refúgium páuperi in tribulatióne.

Ant. 3 Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.

II

Psállite Dómino, qui hábitat in Sion; *

annuntiáte inter gentes stúdia eius.

Quóniam requírens sánguinem
recordátus est eórum, *

non est oblítus clamórem páuperum.

Miserére mei, Dómine; †

vide afflictiónem meam de inimícis meis, *

qui exáltas me de portis mortis,

ut annúntiem omnes laudatiónes tuas
in portis fíliæ Sion, *

exsúltem in salutári tuo.

Infíxæ sunt gentes in fóvea, quam fecérunt; †

in láqueo isto, quem abscondérunt, *

comprehénsus est pes eórum.

Manifestávit se Dóminus iudícium fáciens; *

in opéribus mánuum suárum
comprehénsus est peccátor.

Converténtur peccatóres in inférnum, *

omnes gentes, quæ obliviscúntur Deum.

Quóniam non in finem oblívio erit páuperis; *

exspectátio páuperum non períbit in ætérnum.

Exsúrge, Dómine, non confortétur homo; *

iudicéntur gentes in conspéctu tuo.

Constítue, Dómine, terrórem super eos, *

sciant gentes quóniam hómines sunt.

Ant. Annuntiábo laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion.

Da mihi intelléctum, et servábo legem tuam.

Et custódiam illam in toto corde meo.

LECTIO PRIOR

De libro Iob

29, 1-10; 30, 1. 9-23

Iob deplorat afflictionem suam

Addidit Iob assúmens parábolam suam et dixit:

« Quis mihi tríbuat ut sim iuxta menses prístinos,

secúndum dies, quibus Deus custodiébat me?

Quando splendébat lucérna eius super caput meum

et ad lumen eius ambulábam in ténebris.

Sicut fui in diébus adulescéntiæ meæ,

quando familiáris Deus erat in tabernáculo meo,

quando erat Omnípotens mecum,

et in circúitu meo púeri mei,

quando lavábam pedes meos lacte,

et petra fundébat mihi rivos ólei.

Quando procedébam ad portam civitátis

et in platéa parábam cáthedram mihi,

vidébant me iúvenes et abscondebántur,

et senes assurgéntes stabant.

Príncipes cessábant loqui

et dígitum superponébant ori suo.

Vocem suam cohibébant duces,

et lingua eórum paláto suo adhærébat.

Nunc autem derídent me

iunióres témpore,

quorum non dignábar patres

pónere cum cánibus gregis mei.

Nunc in eórum cánticum versus sum

et factus sum eis in provérbium.

Abominántur me et longe fúgiunt a me

et fáciem meam conspúere non veréntur.

Pháretram enim suam apéruit et afflíxit me

et frenum in os meum immísit.

Ad déxteram progénies surrexérunt;

pedes meos subvertérunt

et complanavérunt contra me sémitas ruínæ.

Dissipavérunt itínera mea,

insidiáti sunt mihi et prævaluérunt,

et non fuit qui ferret auxílium.

Quasi rupto muro et apérto irruérunt super me

et sub ruínis devolúti sunt.

Versi sunt contra me in terróres,

perséquitur quasi ventus principátum meum,

et velut nubes pertránsiit salus mea.

Nunc autem in memetípso effúnditur ánima mea;

et póssident me dies afflictiónis.

Nocte os meum perforátur dolóribus,

et, qui me cómedunt, non dórmiunt.

In multitúdine róboris tenent vestiméntum meum

et quasi capítio túnicæ succinxérunt me.

Proiécit me in lutum,

et assimilátus sum favíllæ et cíneri.

Clamo ad te, et non exáudis me;

sto, et non réspicis me.

Mutátus es mihi in crudélem

et in durítia manus tuæ adversáris mihi.

Elevásti me

et quasi super ventum ponens dissolvísti me.

Scio quia morti trades me,

ubi constitúta est domus omni vivénti ».

RESPONSORIUM

Iob 30, 17. 19; 7, 16b

Nocte os meum perforátur dolóribus, et qui me cómedunt non dórmiunt. * Proiécit me in lutum, et assimilátus sum favíllæ et cíneri.

Parce mihi, Dómine, nihil enim sunt dies mei. * Proiécit.

LECTIO ALTERA

Ex Actis martýrii sanctórum Iustíni eiúsque sociórum

(Cap. 1-5: cf. PG 6, 1566-1571)

Adhæsi veris doctrinis christianorum

Comprehénsi sancti, addúcti sunt ad Romæ præféctum nómine Rústicum. Quibus ante tribúnal constitútis, Rústicus præféctus dixit ad Iustínum: « Ante ómnia fidem diis habe et obséquere imperatóribus ». Iustínus dixit: « Accusári aut deprehéndi nequit quod obtemperémus præcéptis salvatóris nostri Iesu Christi ».

Rústicus dixit: « Quales doctrínas profitéris? ». Iustínus dixit: « Omnes quidem doctrínas conátus sum díscere, at adhæsi veris doctrínis christianórum, quamvis non probéntur iis qui detinéntur erróribus ».

Rústicus præféctus dixit: « Illǽne tibi probántur doctrínæ, misérrime? ». Iustínus dixit: « Ita, quandóquidem cum dógmate recto eas sequor ».

Rústicus præféctus dixit: « Quale est dogma? ». Iustínus dixit: « Quod Deum christianórum cólimus, quem existimámus unum ab inítio creatórem et opíficem totíus creatiónis, visibílium et invisibílium, et Dóminum Iesum Christum Dei Fílium, qui étiam prænuntiátus est a prophétis ventúrus géneri hóminum præco salútis et præcéptor egregiórum discipulórum. Atque ego, homo cum sim, minúta puto me dícere præ eius infiníta Deitáte, prophéticam vim quandam agnóscens, quóniam prænuntiátus hic fuit, quem modo dixi Dei Fílium esse. Scio enim supérne vaticinátos esse prophétas de huius advéntu ad hómines ».

Rústicus dixit: « Nonne ergo christiánus es? ». Iustínus dixit: « Ita, christiánus sum ».

Præféctus dixit ad Iustínum: « Audi, qui doctus díceris et putas veras scire doctrínas; si flagéllis cæsus cápite plectáris, persuasúmne habes te ascensúrum esse in cælum? ». Iustínus dixit: « Spero me habitúrum eius domum, si hæc sustinúero; scio enim ómnibus qui recte víxerint conservári divínam grátiam usque ad consummatiónem totíus mundi ».

Rústicus præféctus dixit: « Tu ígitur suspicáris futúrum ut in cælos ascéndas, prǽmia áliqua idónea acceptúrus? ». Iustínus dixit: « Non súspicor, sed apte scio ac certíssimum hábeo ».

Rústicus præféctus dixit: « Céterum ad rem veniámus propósitam, quæ necessária est atque urget. Conveniéntes ergo unanímiter sacrificáte diis ». Iustínus dixit: « Nemo recte séntiens a pietáte in impietátem delábitur ».

Rústicus præféctus dixit: « Nisi imperáta fácitis cruciabímini immisericórditer ». Iustínus dixit: « In votis habémus propter Dóminum nostrum Iesum Christum cruciáti salvári, quia hoc nobis salútem et fidúciam præbébit ante terribílius et universále tribúnal Dómini nostri et Salvatóris ».

Itidem étiam réliqui mártyres dixérunt: « Fac quod vis; nos enim christiáni sumus et idólis non sacrificámus ».

Rústicus præféctus senténtiam pronuntiávit dicens: « Qui diis sacrificáre et imperatóris iusso obœdíre noluérunt, flagéllis cæsi abducántur, capitálem luitúri pœnam secúndum legum normam ». Sancti mártyres glorificántes Deum, egréssi in consuétum locum, cápite obtruncáti sunt et consummárunt martýrium in Salvatóris confessióne.

RESPONSORIUM

Cf. Act 20, 21. 24; Rom 1, 16

Testíficans fidem in Dóminum nostrum Iesum Christum, nihil véreor; * nec fácio ánimam meam pretiósam mihi, dúmmodo consúmmem cursum meum, et ministérium quod accépi, testificári Evangélium grátiæ Dei.

Non enim erubésco evangélium, virtus enim Dei est in salútem omni credénti, Iudǽo primum et Græco. * Nec fácio.

ORATIO

Orémus.

Deus, qui per stultítiam crucis eminéntem Iesu Christi sciéntiam beátum Iustínum mártyrem mirabíliter docuísti, eius nobis intercessióne concéde, ut, errórum circumventióne depúlsa, fídei firmitátem consequámur. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2026 J. Vidéky